Je keek zó uit naar de komst van je nieuwe hond. Maar nu hij er is, voel je vooral verantwoordelijkheid, vermoeidheid en twijfel. Misschien schaam je je daar zelfs voor. Je bent niet de enige die dit ervaart. Een band met je hond hoeft niet meteen te ontstaan, en liefde kan groeien. In dit artikel vertel ik waarom die eerste periode anders kan voelen dan je had verwacht, deel ik mijn eigen ervaring en geef ik je praktische tips.
Is het normaal dat ik nog geen band voel met mijn hond?
Misschien heb je een puppy. Of misschien heb je een herplaatser, of een adoptiehond uit het buitenland. In welke vorm dan ook: je hebt een nieuwe hond in huis. Maar wat als je nog geen band met hem voelt?
Ik wil je meteen geruststellen. Héél veel hondeneigenaren worstelen met een gevoel van twijfel of een gebrek aan liefde wanneer hun nieuwe hond net bij hen woont. Bij puppy’s wordt dit zelfs de puppy-blues genoemd. Je had zo’n zin in de komst van je nieuwe hond, maar nu hij of zij er is, valt het toch flink tegen. En dat is normaal.
Een nieuwe hond is véél werk
Laten we eerst eens bij het praktische stukje beginnen: een nieuwe hond is súper hard werken. Je moet elkaar leren kennen en je hebt je hond héél veel te leren. Als je een puppy hebt, zit je meteen vol in de opvoeding van je hond. Heb je een herplaatser of een adoptiehond? Dan kan je te maken krijgen met vragen als: “Hoe help ik mijn adoptiehond wennen aan zijn nieuwe leven?” of “Welke ervaringen zitten er in het rugzakje van mijn herplaatser?” Het kan je onzeker maken dat je nieuwe hond zich misschien nog niet helemaal thuis voelt, of zich niet direct aan jou hecht. En dat is heel logisch.
Waarom voelt het anders dan ik had verwacht?
Het krijgen van een nieuwe hond voelt vaak anders dan verwacht. Als we ons ergens op verheugen, verheugen we ons vaak vooral op de leuke kanten, terwijl de praktijk vaak een stuk weerbarstiger is. Bij puppyeigenaren kunnen die gevoelens onderdeel zijn van wat we puppyblues noemen. We verheugen ons op een schattige puppy om mee te knuffelen, lekker samen naar het bos gaan, genieten van een slapende hond aan je voeten… en dan blijkt die pup die je in huis hebt gehaald een mini-piranha die je schoenen opeet, je nachtrust verstoort én je zelfvertrouwen heeft gestolen. Het komt met grote regelmaat voor dat puppyeigenaren gevoelens van twijfel en spijt ervaren na aanschaf van hun pup.
Maar dit gevoel kan natuurlijk ook voorkomen bij een volwassen hond: een herplaatser of een volwassen hond die je adopteert uit het buitenland. Ook dan heb je je waarschijnlijk enorm verheugd op je nieuwe hond en alle leuke avonturen die je met hem of haar gaat beleven. Maar ook bij deze honden kost het tijd om te ontdekken wie je hond is, wat hij nodig heeft en welke ervaringen hij al heeft opgedaan. Je hond zal moeten wennen aan een nieuw huis, nieuwe mensen en nieuwe gewoontes. Dat kan veel van jullie allebei vragen.
Wat als je geen klik voelt met je hond?
Je kunt je enorm onzeker voelen als je geen klik voelt met je hond. Iedereen houdt toch van zijn/haar hond? Wat is er mis met jou dat je je zo voelt? Het is extra lastig dat we in een tijd leven waarin iedereen alle mooie levensverhalen deelt op social media. Je ziet daar al je vrienden en familieleden met honden mooie foto’s delen met daarbij teksten over hoeveel ze van hun hond genieten. En ondertussen zit jij met een hond in huis waar je nog helemaal niet zo veel bij voelt (behalve misschien frustratie en teleurstelling).
Ik hield niet meteen van mijn hond
Ik wil je zo graag geruststellen. Ik heb dit ook zo ervaren! Eerst hadden we alleen onze eerste hond: Jake, een golden retriever. En dat was zo’n makkelijke pup dat we verwend waren geraakt. En toen kwam een jaar later, toen Jake net 1 jaar was geworden, onze witte herder Lewis bij ons wonen. En zo verliefd als ik een jaar daarvoor was op onze puppy Jake, zo veel teleurstelling voelde ik toen Lewis bij ons kwam wonen.
Lewis was allesbehalve “een leuke pup”. Er viel weinig te genieten. Lewis had verlatingsangst, blafte de hele buurt bij elkaar wanneer ik even op de wc zat, was allesbehalve “knuffelig”, stond de hele dag ‘aan’, was onrustig en nerveus, en viel (zo klein als hij was) meteen al extreem uit naar andere honden. Toen hij een week bij ons was, keken mijn man en ik elkaar wanhopig aan: “Waar waren we aan begonnen?”
Het heeft een jaar geduurd voor ik echt kon zeggen dat ik van Lewis hield. Het eerste jaar was niets meer en niets minder dan afzien. We konden niet genieten van onze pup. Hij was vooral heel erg lastig, onrustig en bezorgde ons ontzettend veel stress. Maar we gingen wél aan de slag met hem in dat eerste jaar. Ook toen ik die liefde nog niet voelde, zorgde ik voor hem en nam ik zijn behoeften serieus. Je hoeft niet meteen verliefd te zijn op je hond om een betrokken eigenaar te zijn. Misschien voelt het gebrek aan een band als falen, maar weet dat als je goed voor je hond zorgt, je het hartstikke goed doet.
Ik weet niet hoeveel uren ik in Lewis heb zitten: zelf trainen met het alleen thuisblijven, gedragstherapie, trainen met het wandelen, trainen met rust in huis, strakke routines (waar ik van nature helemaal niet goed in ben), weinig vrijheid en weinig slaap… Het was enorm intensief. Maar na een jaar dacht ik wel: “Goh, ik geloof dat ik inmiddels wel echt van jou houd!”
Een moeilijke start kan juist voor een diepe relatie zorgen
Ik ga je niet vertellen dat het leuk of voordelig is om een lastige start te hebben met je hond. Want dat is niet leuk. Je wil gewoon verliefd zijn op je puppy en intens genieten. Maar wéét dat als jij niet meteen op die roze wolk zit, dat dat niet betekent dat dat niet kan komen. Lewis en ik hebben een ontzettend diepe band. Ik voel een enorm intense connectie met hem, terwijl we absoluut niet zo begonnen. Juist doordat we zó veel bergen hebben moeten overwinnen samen, voel ik heel veel trots als ik naar hem kijk. Het heeft onze samenwerking en ons begrip van elkaar enorm versterkt, dat pittige eerste jaar.
Hoelang duurt het voordat ik een band voel met mijn hond?
Het liefst zou ik je een termijn geven. Iets als: “Na twee maanden ga je meer liefde voelen!” Maar zo werkt het helaas niet. Dit soort processen zijn persoonlijk. Er is geen vaste deadline waarop je van je hond moet houden. Bij mij duurde het een jaar voordat ik dat gevoel echt had bij Lewis. Dat is mijn persoonlijke ervaring, geen richtlijn voor jou.
Misschien wacht je op dat grote moment waarop je ineens denkt: “Ja, nu ben ik verliefd!” Maar een band kan ook veel geleidelijker groeien. Je begrijpt steeds beter wat je hond nodig heeft. Je moet lachen om iets wat hij doet. Jullie hebben een fijne wandeling, of hij komt uit zichzelf lekker bij je liggen. Kleine momenten die misschien nog niet als grote liefde voelen, maar wel iets betekenen.
Probeer daarom niet elke dag te controleren of je al genoeg van je hond houdt. Kijk liever naar hoe het samen gaat: begrijpen jullie elkaar beter? Worden sommige dingen makkelijker? Zijn er momenten waarop je van zijn gezelschap geniet?
En blijft het vooral zwaar, of merk je dat je steeds verder vastloopt? Dan hoef je niet te wachten tot er een bepaalde tijd voorbij is. Je mag nu al hulp zoeken, zodat er meer ruimte kan ontstaan voor rust, plezier en het leren kennen van elkaar.
Wat kan ik doen als ik (nog) niet van mijn hond houd?
Als dit artikel een feest van herkenning is voor jou, weet dan dat dit goed kan komen. Liefde kan groeien. En laat me je helpen met wat praktische tips. Wat kan je doen als je nu nog niet van je hond houdt en je je daar onzeker over voelt?
- Haal de druk eraf. In plaats van jezelf te verwijten dat je die liefde nog niet voelt, is het beter om dat gewoon even te laten. Ik weet dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan, maar verlaag de druk voor jezelf om direct van je dier te houden. Het kan helpen om te weten dat er veel hondeneigenaren zijn die niet direct van hun hond houden. Dat is normaal. Je bent niet gek!
- Oefen niet met duizend dingen tegelijk. Als je een complexe hond in huis hebt, kan het lastig zijn om met alle problemen waar je tegenaan loopt om te gaan. Je kunt simpelweg niet alles in één keer oplossen. Maak dus een keuze waar je wil beginnen: wat is nu het belangrijkste om aan te werken? Stel prioriteiten en focus je op één ding tegelijk. Zo voorkom je dat je jezelf en je hond overvraagt.
- Maak het makkelijker voor jullie allebei. Je zult aan dingen moeten werken, maar als je op een te moeilijk niveau begint, dan gaat dat alleen maar tot frustratie leiden. Valt je hond uit aan de lijn? Ga dan niet wandelen op drukke wandeltijdstippen en op drukke plekken. Die wandelingen gaan namelijk alleen maar voor méér frustratie en een groter gevoel van falen zorgen. Choose your battles, zoek zo veel mogelijk makkelijke situaties op en probeer té ingewikkelde situaties zo veel mogelijk te voorkomen. Zo kunnen jullie samen succeservaringen opdoen.
- Ga op zoek naar kleine genietmomenten. Zoek naar kleine momenten die prettig voelen. Ik ontdekte dat Lewis en ik het heel erg leuk vonden om samen trucjes te leren. Hij is altijd heel leergierig geweest en ik vind het leuk om samen te werken. Daarom ging ik met hem een fun-cursus doen: een cursus die puur was gericht op leuke samenwerkingsopdrachten (en dus niet op ál die problemen waar ik tegenaan liep). Die cursus hielp me enorm om weer van Lewis te leren genieten.
- Zorg voor een voorspelbaar ritme en voldoende rust. Een duidelijke en vaste routine, waarbij je ook focust op voldoende slaapmomenten voor je hond, helpt enorm. Als je hond weet waar hij aan toe is, geeft dat rust. En vaste slaapmomenten zorgen ervoor dat je hond beter slaapt, uitgeruster is, en dus al je trainingen beter aankan.
- Zoek hulp. Je hoeft het niet alleen te doen. Zoek hulp! En nee, dat is niet stom. Het is normaal! Zoek iemand die af en toe een dagje op je pup kan passen, zodat jij even kunt ademhalen. Zoek een gedragsdeskundige die je kan helpen om je hond beter te begrijpen. Om hulp vragen is nóóit een slecht idee, en nee, je faalt niet. Het gaat je verder brengen, echt waar.
Wat als het moeilijk blijft om een band met mijn hond te ontwikkelen?
Blijf je vooral spanning, verdriet of weerstand voelen? Of merk je dat de zorg voor je hond meer vraagt dan je kunt dragen? Dan verdien je ondersteuning. Je hoeft en kan de liefde voor je hond niet te forceren. Je mag tijd nemen om je hond te leren kennen, en hulp vragen als het samenleven zwaar voelt. Je bent zeer welkom!
